Duurzaam bouwen heeft zijn wortels in de zeventiger jaren. Onder invloed van het rapport van de Club van Rome en een aantal andere geruchtmakende milieupublicaties, hield een kleine groep milieu-idealisten zich bezig met wat toen 'milieubewust bouwen' heette. De aandacht richtte zich vooral op woningbouw. Een huis was in de ogen van deze pioniers niet alleen een plek om te wonen, maar deel van een ideologie en levenswijze, waarbij gestreefd werd naar een optimale harmonie tussen mens en natuur. Voorzieningen zoals een grasdak en een composttoilet waren populair in kleine kring.

• het zoveel mogelijk sluiten van stofkringlopen (ketenbeheer)
• energie-extensivering
• kwaliteitsbevordering

Duurzaam bouwen is dus veel meer dan alleen energiezuinig bouwen. Dit inzicht verspreidde zich pas goed vanaf eind jaren tachtig, mede door toedoen van de overheid. In 1989 (of was dit 1990?)verscheen bij het Nationaal Milieubeleidplan Plus de bijlage duurzaam bouwen. Met het daadwerkelijk uitvoeren van duurzame bouwprojecten verbreedde de aandacht zich van energiebesparing naar andere milieuthema's als water, binnenmilieu en materiaalgebruik.

December 1993 werd het NMP-2 'Milieu als maatstaf ' gepresenteerd. Hierin werd met betrekking tot de bouw geconstateerd dat de beperkte beschikbaarheid van informatie over duurzaam bouwen het grootste knelpunt is. NIBE had dat al eerder onderkent en midden 1992 reeds de 'NIBE Milieuclassificatie Bouwmaterialen' uitgebracht. Bij het uitkomen van het NMP-2 beleefde die uitgave al zijn 8ste druk!

Ook de SEV had toen reeds met de 'Handleiding Duurzame Woningbouw' een boek met informatie over milieu-aspecten van bouwmaterialen.

Vanuit de kant van de industrie ontstond er steeds meer kritiek op de subjectieve beoordelingen in de verschillende publicaties. Het NIBE nam deze kritiek serieus en besloot een wetenschappelijke beoordeling te ontwikkelen. Een direct gevolg van die ontwikkeling is het TWIN-mode, waarop dr.ir. Michiel Haas (directeur NIBE) promoveerde. De resultaten op basis van deze, in 1996 revolutionaire, beoordelingsmethodiek werden gepubliceerd in het'Handboek Duurzame Bouwproducten'. .
In mei 2000 werd, in overleg met alle betrokken partijen, besloten het 'Handboek Duurzame Bouwproducten' project te staken. Het wijd verspreide handboek werd door zijn formaat en uitgebreide informatiestructuur onhandelbaar. Bovendien was de methodiek door recente ontwikkelingen op LCA-gebied aan vernieuwing toe.

Anderhalf jaar lang werkte een team van het NIBE aan een nieuwe beoordelingsmethodiek, met als resultaat de zeer actuele beoordelingmethode, het TWIN2002-model. Deze methode is grotendeels gebaseerd op de recent ontwikkelde CML2-methode, aangevuld met aspecten uit de ECO-indicator '99 en het TWIN-model.

Middels deze methode verricht het NIBE producentspecifieke productbeoordelingen en ten behoeve van de VIBA-Expo Toelatingstoetsen. Daarnaast besloot het NIBE de inmiddels (internationaal) befaamde NIBE milieuclassificaties zelf te publiceren in een compleet nieuwe uitgave: het Basiswerk Duurzaam & Gezond Bouwen.

Op basis van de gepubliceerde gegevens in het Basiswerk Duurzaam & Gezond Bouwen is het nu mogelijk om bouwproducten te selecteren op hun milieubewustheid, hun gezondheidsrisico's en/of zelfs hun prijsindicatie. Daarmee is het Basiswerk Duurzaam & Gezond Bouwen in zijn huidige vorm een onmisbaar hulpmiddel voor een ieder die in welke vorm dan ook met materiaalkeuzes te maken krijgt.